نقد

نقد بازی Assassin’s Creed Unity

انقلاب نسبی

اتحاد آیین آدمکش در نگاه اول به صورت آرامش بخشی آشنا، و در عین حال به شدت متفاوت است. به خاطر همه استعاره های تشخیص آن، و به خاطر همه رجعت هایش به آیین آدمکش قدیمی، اتحاد به طرز شگفت آوری مترقی است. روایات گسترده و صفوف بی پایان از شخصیت های تاریخی که تعریف شده اند، سبب گشته تا مجموعه راهی به سوی داستان به شدت متمرکز، شخصی باز کند که لحظات طرب را برای چیزی کاملا تیره تر خالی می نماید.
اما مجموعه چه جاهای دیگری می تواند برود؟ داستان پیچیدهAbstergo ِ آن از زمانی که کوسه را پراند روند طولانی داشته است، که در سری ها راه های بکری را جهت گسترش در میان آشفتگی ها و تلاش برای پیدا کردن قدری انسجام باز گذاشته است. اتحاد خود را به جهان گسترده تری از آیین آدمکش گره می زند، اما این کار را تنها به طور خلاصه و تقریبا با بی تفاوتی در مقایسه با پیشینیان خود انجام می دهد. افتتاح آن- یک تریلر برای Helix (مارپیچ)، نسخه تجاری Animus در نظر گرفته شده برای مقاصد تفریحی – ممکن است به گونه ای دیگر نشان دهد، اما اگر شما امیدوار به شیرجه عمیق تر در اسرار درهم و برهمی ازAbstergo  هستید، آن را اینجا پیدا نخواهید کرد.

این مشکل بزرگی نیست اگرشما هم، مثل من، چیزهایAbstergo  را در هر حال مزاحم می دانید. خوب است که قادر به تمرکز نمودن بر روایت تاریخی بدون وقفه های نامطلوب بیش از حد از “جهان واقعی” باشید. این بدان معنا است که بهتر بود روایت تاریخی روایت قوی تری می بود، اما اتحاد آن را کاملا برآورده نکرده است. آرنو قطعا یکی از کاریزماتیک ترین و خوش نقش ترین رهبران آیین آدمکشی است که من تا به حال دیده ام – پر افاده، بازیگوش، و فقط به اندازه ای احمق که هنوز هم قابل دوست داشتن باشد – اما داستان هرگز فریبندگی های او را به صورت کامل بروز نمی دهد.

هر چند، قطعا تلاش می کند. اتحاد از داشتن مجموعه گسترده ای از شخصیت های فرعی به دور است، و به جای آن بر رهبری خود آرنو و معشوقه او الیز تمرکز دارد. بسیاری از کسانی که تمایل به بازی نقش خوشایند تری دارند، با کمتر بودن شخصیت های ثانویه در اطراف، داستان را نسبت به هر چیز دیگری در این سری بسیار نا خوشایند تر می یابند. از داستان عشق به داستان انتقام، به رمز و راز قتل ، تکامل می یابد، و پس از آن دوباره دقیقا به داستان عشق باز می گردد، همه با سرعتی دلچسب تر از آنچه که ممکن است از بازی آیین آدمکش انتظار برود.

بنابراین به سختی ممکن است بی حوصله شد، و یا حداقل به سختی می شود نسبت به داستان اتحاد بی تفاوت شد. اما، با تمرکز بر یک جنبه، که تمام نزدیکی مهم بین دو رهبر آن به اندازه کافی برای گره زدن همه چیز به هم قوی نیست؛ من به اندازه کافی اهمیت می دهم که چیزها را تا پایان ببینم، اما نه به اندازه ای که واقعا توسط هیچ یک از حوادث آن تکان نخورم. این کمکی نمی کند که داستان با همه صحبت های کلیشه ای از فریب و خیانت، و شیوه های عجیب در مورد افتخار پر شده باشد. این ممکن است با دوره آیین آدمکش همتراز باشد، اما با توجه به تلاش برای سلطنت در پراکندگی، خوب است که دیده شود تلاش همسانی هم برای اضافه کردن تنوع بیشتر به گفت و گو انچام شده باشد – و فکر نمی کنم هنوز هم نیاز به دیدن یک شروع دیگر از آیین آدمکش با مرگ یکی از اعضای خانواده داشته باشیم.

ناامیدی مشابه آن است که داستان با تنظیمات خود بسیار کم مرتبط است، به خصوص از آنجا که تصویر اتحاد از یک پاریس زخم خورده از ناآرامی های مدنی انقلاب فرانسه یکی از بزرگترین پیروزی های آن است. توجه در مورد جزئیات بکار رفته در شهر چیزی کمتر از شگفت آور نیست. همانطور که داستان به پیش می رود، شهر در برابر چشمان شما فرو می ریزد، خیابان ها غرق شهروندان در حال سوزاندن تمثال ها و تکان دادن پرچم ها به نشانه اعتراض می شوند، در حالی که وفاداران و انقلابیون برای آینده میهن خود به نبرد می پردازند.

برتری انحصار اتحاد نسبت به جدیدترین نسل از کنسول ها بلافاصله آشکار نیست، به خصوص اگر شما بر زیبایی های صورت شناسی، که در اینجا فقط کمی بیشتر از آنچه که در پرچم سیاه بود چشمگیر به نظر می رسد، متمرکز شده باشید. این تنها زمانی است که شما بسیاری از مناطق پاریس را می گردید آیا متوجه می شوید که مقیاس گسترده شهر، نه تنها از نظر محدوده قابل جست و جوی آن، بلکه از نظر تعداد زیادی از شهروندان سرگردان درخیابان های آن باور نکردنی است. ماموریتی که در آن شما وظیفه انجام ترور در میان هزاران نفر از جمعیت را دارید نشان می دهد که چگونه اتحاد به سری هایی که تا به حال یک شهر ملموس، متقاعد کننده را ایجاد نموده اند نزدیک است.

اما داستان اتحاد و ماموریت های تک نفره آن کمی بیش تر از کف روی نکات ظریف تر انقلاب فرانسه و پاریسی های مبارز است، تنظیم به عنوان یک پس زمینه عجیب از شیطنت های خصوصی آرنو و الیز عمل می کند. بخشی از لذت آیین آدمکش همیشه در چگونگی بررسی و بازی با تاریخ بوده است، و – با وجود مزایای سرعت افزایش یافته – متاسفانه در اینجا از دست داده شده است. جاییکه در آن عناصر مترقی تر اتحاد موفق می شوند (و در واقع، جاییکه بسیاری از بازی های آیین آدمکش به ندرت لکنت پیدا می کنند)، در مبارزه و ماموریت آن است. در اینجا روش بازگشت به عقب اتحاد منجر به یک تجربه مخفی به شدت آزادانه و رضایت بخش می شود.

جاییکه قبلا باید یک ماموریت را با یک روش خاص انجام می دادید- مسموم کردن یک نوشیدنی، یا وارد شدن دزدانه از طریق یک ورودی خاص – اتحاد آن تصمیم را به عهده شما می گذارد. هنوز هم به شما اشاره ای در مورد آنچه باید بکنید می شود، به همراه اسکن منطقه توسط آرنو برای نفوذ بالقوه و استراق سمع در غیر نظامی های قابل بهره برداری – اما می توانید انتخاب کنید که به طور کامل آنها را نادیده بگیرید و راه خود را ایجاد نمایید. در یکی از ماموریت من این گزینه را در اختیار داشتم که برخی از زندانیان را از یک سلول زندان آزاد کنم تا بتوانم با این حواس پرتی به داخل ساختمان بروم. تصمیم به نادیده گرفتن کامل آن گزینه گرفتم، و تلاش کردم دزدکی طریق پشت بام وارد شوم، جاییکه تک تیر اندازها بیرحمانه به من شلیک کردند.

نه، همه طرح ها به موفقیت ختم نمی شوند، اما این واقعیت که به شما آزادی انتخاب داده شده است به مراتب بهتر از برگزاری اجباری نسخه قدیمی است. همچنین کاملا روش آزمایش و خطا را دوست دارم، اینکه مسیر ترور کامل را پس از تلاش های متعدد برنامه ریزی کنم. در واقع، پس از چند بار تلاش، رویکرد سقف را بوسیدم (کنار گذاشتم)، از طریق یک پنجره باز به داخل ساختمان پریدم و قبل از رخنه کردن در هدفم و انجام ترور در جمعیت وفاداران بورژوازی قاطی شدم. با گزینه های متعدد از حمله های موجود، عامل قابلیت تکرار در اینجا زیاد است، که به شما بیشتر از یک انگیزه برای برگشت به عقب و بدست آوردن شرایط جایزه برای تکمیل یک ماموریت را می دهد.

این ترورهای بسیار عالی به سبک گودال ماسه بخش عمده ای از ماموریت های اتحاد را تشکیل می دهند، اما متاسفانه هنوز هم زمان هایی وجود دارد که شما باید پنهانی یک هدف را دنبال کنید، و اگر تنها یک قدم اشتباه بردارید و شناسایی شوید باید دوباره شروع کنید: وقت آن است که این ماموریت های بی معنای خسته کننده به رختخواب فرستاده شوند. خوشبختانه، ماموریت های تعاونی جدید اتحاد از این ایده های اشاره شده اجتناب نموده است، و تا حد زیادی بر ترورهای گودال ماسه در مقیاس بزرگ متمرکز است. سرگرم کننده ترین ها ماموریت های دزدکی هستند، که در آن تیمتان در ازای مخفی کاری پاداش می گیرد: هرچه مردم بیشتری را در طول راه مطلع سازید، پول نقد کمتری در پایان دریافت می کنید. این بدان معنی است که همه اعضای تیم باید با یکدیگر موثر و دقیق بدون هیچ گونه حالات اشتباه اجباری کار کنند، در غیر این صورت همه اعضای تیم خواهند مرد.

توانایی برجسته سازی قتل های بالقوه برای هم تیمی های خود، و همچنین مهارت های باز شده مانند بینایی عقاب مشترک، در تقویت این ایده کار گروهی، اثر بزرگی می گذارد. موفق ترین و سرگرم کننده ترین دزدی ها از کنار هم قرار دادن یک تیم متنوع بوجود می آید، که برخی از اعضا بر حملات نزدیک بُرد تمرکز نمایند، و دیگران با سلاح های دوربرد وارد عمل شوند و هر گونه دشمن ولگردی را با تک تیراندازی بزنند. اگر حالت چند نفره ای که ممکن است خواستار آن بوده باشید مطلوبتان نیست، آنگاه تعاونی افزونه خوبی است. یکپارچه سازی تعاونی با مبارزات تک بازیکنی (با ماموریت های جدید که با پیشرفت در بازی باز می شوند) یک ایده شسته و رفته است، و روابط منسجم تری را در داستان به وجود می آورد. اما این بدان معنی نیز هست که تعاونی، به جای چیزی که شما بخواهید زمان و تلاش زیادی را صرف آن کنید یک حاشیه صرف از عمل است. متاسفانه، حالت چند نفره رقابتی بسیار عالی بازی های قبلی باز نگشته است.

خارج از ماموریت های اصلی، چند ترور بهانه ای برای تلاش مرکزی در بیشتر قسمت ها است. هر چند، مکانیک خفای بسیار عالی، به خصوص به لطف چند ترفند جدید که برخی از مشکلات قدیمی را حل کرده اند این ماموریت ها را هیجان انگیز تر از آنچه حق آنهاست نموده است. در حال حاضر شکستن خط دید به وسیله یک دشمن، یک شبح قابل مشاهده از آخرین موقعیت شناخته شده شما ایجاد می کند، که باعث آسان تر شدن دانستن مکان دقیقی که دیده شده بودید، و اینکه از کدام مناطق باید اجتناب کنید، می شود. این مطلب نیز به خوبی به عنوان یک فریب کار می کند. دشمنان اغلب آخرین موقعیت شناخته شده شما را بررسی می کنند، و در صورتی که این مکان دقیقا در یک لبه یا پشت یک در ورودی اتفاق افتاده باشد، ترور را آسان می سازد. سیستم پارکور بهینه سازی شده است، که اجازه آزادی بیشتری از جنبش را می دهد. این بدان معنی است که شما به یک مجموعه در طول صعود محدود نیستید، بنابراین شما به راحتی می توانید در سراسر یک سطح به صورت مورب حرکت کنید، و یا با انیمیشن های حرفه ای تر فرود آیید. تیغه فانتوم جدید آرنو دسترسی همیشگی شما را به یک سلاح دوربرد بی صدا، تضمین می کند، که راه های جدیدی از ترور را باز می کند که بر روی کسانی که انتخاب نکردند مهارت های آرنو را در تسلیحات پرتابه ای افزایش دهند، بسته است.

صحبت از تسلیحات شد، سیستم های ساخت پیچیده نسخه قدیمی از بین رفته است، و با سیستم به مراتب دوستانه تر پول نقد جایگزین شده است: ماموریت ها را کامل کنید، پول نقد دریافت کنید، سلاح ها و زره پوش را بخرید و ارتقاء دهید. این سادگی خوب است، چرا که مقدار گیج کننده ای از چیزهایی که می توانید بخرید وجود دارد، که همه آنها به نوعی بر مهارتهای آرنو اثر می گذارند. به عنوان مثال، کلاه های خاصی طیف دید عقاب شما را گسترش می دهند، در حالی که برخی از شلوارها توانایی های رادار گریز شما را افزایش می دهند. قفسه سینه، ساعد، دور کمر، سر و پاها، همه می توانند به میل شما سفارشی شوند، که به شما در سراسر غوغا، خفا، سلامتی، و حملات، کمک قابل توجهی می دهند و همچنین اگر رنگ ها را انتخاب کرده باشید قیافه ای منحصر به فرد به شما می بخشد.

به شکل آزاردهنده ای، برخی از محتواها مسدود هستند مگر اینکه شما در آیین آدمکش مبتنی بر وب شرکت کنید: که این مورد زمانی آغاز می گردد، که همچنان محفظه های خاصی در پاریس وجود دارند که مگر از طریق برنامه همنشینان آیین آدمکش نمی توانید آنها را باز کنید. من تنها می خواهم گزینه ای برای گسترش این تجربه بر روی تلفن همراه و تبلت، و یا بر روی وب در اختیار مردم قرار دهم، اما این مطالب یک محتوای اضافی مستقل را بایستی ارائه دهند؛ تحریم نمودن مسائلی از بازی که شما تازه ۶۰ دلار بابت آن پرداخته اید آزرده کننده است. و به نظر نمی رسد که برنامه همراه نیز سرگرم کننده باشد. بازی های پازل کسل کننده و بهترین ماموریت های خانه بدوش غلبه جویانه برای یک نمایش ثانویه هیجان انگیز تجربه ای ایجاد نمی کنند.

موارد آزار دهنده دیگری نیز وجود دارند: مسائل قطع، پارازیت های تصادفیNPC ، و نرخ فریم ناپایدار در صحنه های شلوغ همه سهم خود را برای بیرون راندن شما از لحظه انجام می دهند، اما حداقل هیچ یک از این مشکلات شکستن بازی نبودند. پارکور آزادتر جدید، باعث چند مشکل نیز شده است. در اکثر موارد، آزادی در مقیاس و پایین آمدن از ساختمان ها در زوایای ظریف تر پارکور را بسیار نرم تر نموده است، اما همچنین پرش به بخش اشتباهی از یک ساختمان، یا مقیاس بندی بخش اشتباهی از دیوار و مستقیما قرار گرفتن در راه دشمن را نیز بسیار آسان نموده است. پارکور بهبود یافته هنگامی که درست کار می کند فوق العاده است، و وقتی که درست کار نمی کند فوق العاده خسته کننده است.

همچنین، علی رغم هر دلیل متعارفی که یوبی سافت دارد، واقعا عجیب و غریب است که در اطراف پاریس انقلابی سرگردان باشی و هر مکالمه ای را با یک لهجه غلیظ انگلیسی داشته باشی. و نه حتی فقط با لهجه کلیشه ای معمولی. همه اینجا هستند: ولگرد خیابانی، اهل لندن، و کشاورز غرب کشور. بازی کردن با اتحاد درست مثل داشتن یک تور از بریتانیا است، اما فقط در فرانسه.

پس همه تغییرات پیشرفته تر اتحاد عالی نیستند، اما ممکن است زمان بیشتری را صرف فهمیدن اینکه چه چیزی قدیمی است و چه چیزی جدید است بکنید. جو فوق العاده شهر پاریس، تمرکز بر پارکور، و انگیزه برای انجام ترورهای یواشکی، وجود همه این چیزها در یک بازی اشاره به تلاش برای بازگشت به ریشه های آن پس از انشعاب شدید در دو تکرار گذشته دارد. بله، اتحاد شبیه ترین بازیACII مانند از سری های تا به امروز است، و در حالی که در واقع هرگز به آمال سرگیجه آور از گردشEZIO  از طریق قرن۱۵  ایتالیا دست نیافت، شباهت های اتحاد به اندازه کافی برای دست یابی به کرانه های تغییرات نزدیک به موفق آن مناسب است.

اما آیا این نسل بعدی بازی آیین آدمکشی است که همه ما در انتظار آن بودیم؟ نه کاملا. این نسخه بسیار خوب است، شاید حتی در برخی جاها عالی است، اما تمرکز کمتر داستان به بهای پس زمینه کاملأ پیچیده آن به وجود آمده است. عظمت و مناظری که اغلب زینت زیبایی آیین آدمکش بودند متاسفانه در اینجا فقدانشان بشدت وجود دارد.

برای دیدگاه ها کلیک کنید

جوابی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربازدیدترین مطالب

بالا